بررسی اثر همخوانی فرد و سازمان بر انتظار رشد شغلی با نقش میانجیگری رضایت شغلی و رفتار جستجوی بازخورد (مورد مطالعه شرکت صنایع غذایی اتحاد در بابل)

Abstract

انتظار رشد شغلی از جمله عواملی است که نقش تعیین‌کننده‌ای در انگیزش، بهره‌وری و تمایل به ماندگاری کارکنان در سازمان ایفا می‌کند و شناسایی متغیرهای تأثیرگذار بر آن می‌تواند راهگشای مدیران در طراحی برنامه‌های توسعه سرمایه انسانی باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر هم‌خوانی فرد و سازمان بر انتظار رشد شغلی با نقش میانجی‌گری رضایت شغلی و رفتار جستجوی بازخورد در شرکت صنایع غذایی اتحاد در بابل بودجامعه آماری تمامی کارکنان شرکت صنایع غذایی اتحاد در بابل بود که از میان آن‌ها ۲۹۲ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های استاندارد استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای اس‌پی‌اس‌اس و اسمارت‌پی‌ال‌اس تحلیل شدند. آزمون تی تک نمونه‌ای نشان داد که همه این میانگین‌ها به طور معناداری کمتر از ۳ هستند، بنابراین تمامی فرضیات توصیفی رد شدند. نتایج آزمون فرضیات علی نشان داد که تمامی فرضیات علی تائید می‌شوند. بر این اساس، هم‌خوانی فرد و سازمان بر رضایت شغلی با ضریب ۰.۵۲، بر رفتار جستجوی بازخورد با ضریب ۰.۵۷ و به طور مستقیم بر انتظار رشد شغلی با ضریب ۰.۱۳ تأثیر مثبت و معنادار دارد. همچنین رضایت شغلی با ضریب ۰.۴۹ و رفتار جستجوی بازخورد با ضریب ۰.۲۸ بر انتظار رشد شغلی تأثیر مستقیم و معنادار داشتند. اثرات غیرمستقیم نیز نشان داد که هم‌خوانی فرد و سازمان از طریق رضایت شغلی با ضریب ۰.۲۵ و از طریق رفتار جستجوی بازخورد با ضریب ۰.۱۶ بر انتظار رشد شغلی تأثیر دارد. اثر کل هم‌خوانی فرد و سازمان بر انتظار رشد شغلی ۰.۵۴ بود که نشان می‌دهد حدود ۷۸ درصد از این اثر از طریق متغیرهای میانجی تبیین می‌شود. تحلیل اهمیت-عملکرد نشان داد که هم‌خوانی فرد و سازمان با اهمیت ۰.۵۴ بالاترین اهمیت را در پیش‌بینی انتظار رشد شغلی دارد، اما عملکرد آن با ۳۳.۳۲ در پایین‌ترین سطح قرار دارد و به عنوان اولویت اول برای بهبود شناسایی می‌شود. بر اساس یافته‌ها، پیشنهاد می‌شود مدیران شرکت با تقویت هم‌خوانی ارزش‌ها و اهداف کارکنان با سازمان، بهبود شرایط کاری برای افزایش رضایت شغلی و ایجاد فرهنگ بازخوردپذیری، زمینه را برای افزایش انتظار رشد شغلی کارکنان فراهم آورند.