الگوی شادکامی بر‌اساس مسئولیت‌پذیری و خودمهارگری : نقش واسطه ای سازگاری زناشویی

Abstract

این پژوهش با هدف بررسی نقش واسطه‌ای سازگاری زناشویی در ارتباط بین مسئولیت‌پذیری و خودمهارگری با شادکامی انجام گرفت. این پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی بوده و به شیوه‌ مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام گرفته‌است. جامعه‌اماری این پژوهش، شامل کارکنان متأهل آموزش و پرورش شهرستان اصفهان در سال 1403 بود. به منظور نمونه‌گیری، تعداد 236 نفر بر‌اساس مدل دانیل سوپر (2021) و به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شده و پرسشنامه‌های مسئولیت‌پذیری شخصی و اجتماعی (PSRQ، 2008) و شادکامی آکسفورد (OHQ، 2002) و هم‌چنین مقیاس‌های خودمهارگری (SCS، 2004) و سازگاری زناشویی (RDAS، 1995) را تکمیل کردند. پس از ارزیابی اولیه، اطلاعات دو شرکت‌کننده به دلیل مخدوش بودن، حذف شده و در نهایت داده‌های 234 نفر با نرم افزار آماری Smart PLS-3 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مسئولیت‌پذیری، خودمهارگری و سازگاری زناشویی با شادکامی رابطه مثبت و معناداری دارند (05/0>p) . از سوی دیگر نتایج نشان داد که ضرایب اثر مستقیم مسئولیت‌پذیری و خودمهارگری بر شادکامی و ضرایب اثر غیر مستقیم آنها با نقش واسطه‌ای سازگاری زناشویی بر شادکامی معنادار است (05/0>p) و مدل ساختاری پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است. نتایج بدست آمده بیانگر آنست که تقویت روحیه مسئولیت‌پذیری و قدرت خودمهارگری می‌تواند با تأثیر بر ارتقای کیفیت روابط و سازگاری بین زوجین، شادکامی آنها را افزایش دهد.