| عنوان لاتین مقاله | Analysis of Strategic Desert Management in Ardestan County |
|---|---|
| نویسندگان | سید علی موسوی, عباسعلی ولی, نجمه یزدانیان اردستانی |
| نشریه | مدیریت بیابان |
| عنوان لاتين نشریه | Desert Management |
| كد DOI/DOR | https://doi.org/10.22034/jdmal.2024.2040437.1479 |
| ارائه به نام دانشگاه | دانشگاه کاشان |
| شماره صفحات | ۶۳ |
| صفحه پايان | 86 |
| شماره مجلد | ۳۳ |
| ضریب تاثیر (IF) | ثبت نشده |
| نوع مقاله | Full Paper |
| تاریخ انتشار | 1403/09/03 |
| رتبه نشریه | علمی - پژوهشی |
| نوع نشریه | الکترونیکی |
| کشور محل چاپ | ایران |
| نمایه نشریه | ISC |
| کلید واژه ها | مدیریت بیابان- مدیریت استراتژیک- جامعه آماری- شاخص گیاهی |
چکیده مقاله
بیابان و بیابانزایی به عنوان یکی از مسائل مهم و اساسی گریبان گیر بشر است و ابعاد مختلف زندگی بشر را تحت تأثیر قرار میدهد. هدف از پژوهش حاضر ارزیابی و تحلیل مدیریت راهبردی جامع بیابان بهمنظور حفظ و احیای بوسازگان بیابانی منطقه اردستان با استفاده از تصاویر ماهوارهای لندست و مدل SWOT است. در همین راستا آمار و اطلاعات با استفاده از مطالعات اسنادی و بازدیدهای میدانی جمع آوری شد و همچنین دادهای متغیرهای موردنیاز با استفاده از تکمیل پرسشنامه گردآوری شد. سؤالهای پرسشنامه به چهار بخش تقسیم شد که قسمت اول مربوط به عوامل فردی پاسخ دهندگان، قسمت دوم و سوم بهترتیب مربوط به عوامل داخلی و خارجی تأثیرگذار بر مدیریت جامع بیابان؛ و قسمت چهارم مربوط به میزان شناخت از فعالیتهای منابع طبیعی منطقه بود. دادهها در پرسشنامه بهصورت کمی و کیفی با مقیاس رتبهای و بر اساس طیف چهارگزینهای لیکرت موردسنجش و ارزیابی قرار گرفتند. نمونه های آماری به صورت تصادفی از بین 35 نفر جامعه آماری شامل: کارشناسان و مردم بومی شهرستان اردستان انتخاب شدند. روایی و پایایی گویهها نیز بررسی و مورد تأیید قرارگرفت. نتایج نشان داد که بیشترین متغیر میزان شناخت از طبقه بیابانزدایی مربوط به فعالیتهای منابع طبیعی با 22 گویه و آلفای کرونباخ 81/ 0 توسط پاسخ دهندگان، و کمترین شناخت مربوط به طبقه مرتعداری بود که متغیر عوامل خارجی تأثیرگذار بر مدیریت جامع بیابان 23 گویه و آلفای کرونباخ 77/0و متغیر عوامل داخلی اثرگذار بر مدیریت جامع بیابان با 52 گویه و آلفای کرونباخ 80/0 استفاده شد. همچنین پوشش گیاهی در 8 مقطع در بازه زمانی 1984 تا 2018 (1397-1363) با استفاده از شاخص پوشش گیاهی NDVI مورد بررسی قرار گرفت که بیشترین و متراکمترین پوشش گیاهی مربوط به بازه زمانی سال ۱۹۸۴ و کم پوشش ترین و کم تراکمترین مربوط بازه زمانی ۱۹۹۲ بوده است.
