روشهای تقویت مهارت تاب آوری در معارف علوی
چکیده:
با توجه به فراوانی صدمات روانی- اجتماعی برگرفته از علل اضطراب زا از قبیل: حوادث ناگوار و یا مشکلات و چالش های غیرقابل پیش بینی فراروی انسان ، به نظر می رسد، شناخت تاب آوری و بکارگیری روشهای تقویت آن میتواند به عنوان یک راهکار مؤثر باعث افزایش مقاومت انسان وتاب آوری، در برابر هر نوع نگرانی،ترس و دلهره ناشی از آن باشدو از افراد در برابر عواملی که باعث ایجاد بسیاری از مشکلات روانشناختی می شود، محافظت نماید و سبب افزایش کارکردهای مثبت زندگی آنها شود. تابآوری، مهارتی صرفا ذاتی نیست بلکه اکتسابی است که در اثر تعامل خصوصیات فرد با محیط شکل می گیرد و عواملی نظیرآموزش،یادگیری و تمرین در تحصیل آن نقش دارد. مهم ترین کارکرد تاب آوری، حفـظ خونسـردی وآرامش و بـالا بـردن تـوان مقاومتـی در برابـرناخوشـایندیها و سـازگاری بـا موقعیتهـای سـخت و تنـشزاست. هدف این پژوهش، بررسی روشهای تقویت مهارت تابآوری در معارف علوی است . روش پژوهش حاضر توصیفی- تحلیلی و با بهره گیری از متن نهج البلاغه و غررالحکم و شروح آن است. با کاوش در این دو کناب مشخص می شود مقوله تابآوری با مفاهیمی مانند صبر، حلم، بردباری و سعه صدر، همپوشانی دارد. از کلام امیرالمؤمنین علی(ع) درمعارف علوی استفاده می شود، افراد تابآور دارای ویژگیهایی چون:پذیرش حوادث، احساس ارزشمندی، خودآگاهی، قدرت حل مسأله، برخورداری از روابط اجتماعی، مسئولیت پذیری می باشند. از کلام امیرالمؤمنین علی(ع)برای کسب مهارت تاب آوری، می توان سه روش شناختی، عاطفی و رفتاری را استخراج کرد. این روشها در قالب اموری نظیر: تلقین به خود،ایجادآمادگی،حفظ روابط خوب با خانواده و اقوام و آشنایان،تحمل دیدن مشکلات و بحرانها، قبول شرایط تغییرناپذیر، اعتماد به نفس، ایمان، توکل، دعا، نماز، روزه و حج بیان شده است.