الگوی ساختاری بهزیستی روانشناختی زوجین بر اساس قدرت جمعی، بخشودگی بین فردی و قدردانی؛ نقش میانجیگر «ما بودن»

Abstract

زمینه: بهزیستی روانشناختی زوجین، نقش مهمی در کاهش اختلافات زناشویی و استحکام نهاد خانواده دارد. ادبیات پژوهش بیانگر آنست که قدرت جمعی، بخشودگی بین فردی و قدردانی بر ارتقای بهزیستی روانشناختی تأثیرگذار است. اما تاکنون نقش میانجی‌گر «ما بودن» در رابطه بین این سه ویژگی شخصیتی با بهزیستی روانشاختی زوجین مورد بررسی قرار نگرفته است هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی‌گر ما بودن در رابطۀ قدرت جمعی، بخشودگی بین‌فردی و قدردانی با بهزیستی روانشناختی زوجین انجام شد. روش: پژوهش حاضر به روش همبستگی و در قالب معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری، تمامی افراد متأهل ساکن در منطقه 11 شهر اصفهان بودندکه 212 نفر از آنها با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های قدرت جمعی (میلز، 2004)، بخشودگی بین فردی ( احتشام‌زاده، 1389)، قدردانی ( مک‌کالو، 2002)، ما بودن (تاپکیویوزر، 2021) و فرم کوتاه مقیاس پرما (باتلر و کرن، 2016) پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل‌سازی معادلات ساختاری و به کمک نرم افزارهای آماری SPSS-28 و PLS-3 تحلیل شد. یافته¬ها: نتایج تحلیل آماری نشان داد که تمامی متغیرهای پژوهش با یکدیگر همبستگی مثبت و معناداری دارند (01/0> P). هم‌چنین، اثر مستقیم قدرت جمعی، بخشودگی بین‌فردی و قدردانی بر ما بودن و اثر مستقیم ما بودن بر بهزیستی روانشناختی مثبت و معنادار بود (05/0>P). اثر غیر مستقیم قدرت جمعی، بخشودگی بین‌فردی و قدردانی بر بهزیستی روانشناختی با نقش میانجی‌گر ما بودن نیز مثبت و معنادار بود (05/0> P) و مدل پژوهش مورد تأیید قرار گرفت. نتیجه‌گیری: توانمندی‌های قدردانی، بخشودگی بین فردی و قدرت جمعی می‌توانند با تقویت احساس ما بودن در میان زوجین، بهزیستی روانشناختی آنها را افزایش دهد. از این رو، زوج درمان‌گران می‌توانند با تقویت این سه توانمندی شخصیتی، احساس ما بودن را در زوجین بالابرده و از این طریق زمینه‌ساز ارتقای سطح بهزیستی روانشناختی آنها باشند.