کاربرد تصاویر ماهواره‌ای سنتینل2 در تعیین ضریب زبری مانینگ در مدل‌سازی هیدرولیکی (مطالعه موردی: شهرستان دورود)

Abstract

در تحلیل‌های هیدرولیکی، تعیین دقیق ضریب زبری مانینگ به‌منزله‌ی یکی از مؤلفه‌های بنیادی در برآورد رفتار جریان و طراحی سازه‌های آبی، از اهمیتی اساسی برخوردار است. روش‌های سنتی مبتنی بر برداشت‌های میدانی، عموماً پرهزینه و زمان‌بر بوده و با محدودیت در پوشش مکانی مواجه‌اند. پژوهش حاضر با هدف بهره‌گیری از توان تفکیک طیفی و مکانی تصاویر ماهواره‌ای سنتینل۲ در استخراج نقشه‌های کاربری اراضی و برآورد ضریب زبری مانینگ در شهرستان دورود انجام پذیرفت. در این راستا، طبقه‌بندی نظارت‌شده تصاویر سنتینل۲ در هفت گروه کاربری مجزا صورت گرفت و داده‌های حاصل با جدول‌های تجربی چاو و روش پیشنهادی NRCS تلفیق گردید تا نقشه توزیع مکانی ضریب زبری استخراج شود. نتایج نشان داد که ضریب زبری در محدوده‌ی 03/0 تا 15/0 متغیر بوده و بیشترین مقادیر در نواحی با تراکم بالای پوشش گیاهی و کاربری‌های شهری مشاهده می‌شود، در حالی‌که اراضی کشاورزی و پهنه‌های آبی از کمترین زبری برخوردار هستند. این الگو بیان‌گر تأثیر مستقیم تغییرات کاربری اراضی بر پارامترهای هیدرولیکی جریان است. یافته‌ها مؤید آن است که داده‌های سنتینل ۲، با فراهم‌آوردن ارزیابی پیوسته و دقیق از ویژگی‌های سطح زمین، می‌توانند جایگزینی مؤثر برای روش‌های میدانی در تعیین ضریب زبری مانینگ و بهبود مدل‌سازی‌های سیلابی محسوب شوند.