بررسیِ بیوانفورماتیکیِ پُلی مورفیسمهای تکنوکلئوتیدی ) (SNPsژنِ CD151در بیماریِ پروانه ای

چکیده مقاله

زمینه و هدف: آنتیژنِ ،CD151یک تتراسپانین در هِمیدسموزوم، نقشی کلیدی در حفظِ یکپارچگیِ پوست دارد. اختلال در این پروتئین میتواند منجر به بیماریِ پروانهایِ سیمپلکس ) (EBSشود. هدفِ این مطالعه، پیشبینیِ SNPsپُرخطرِ ژنِ CD151و ارزیابیِ تأثیرِ آنها بر پایداری، ساختار و عملکردِ پروتئین با استفاده از رویکردهای بیوانفورماتیکی بود. مواد و روشها: SNPsژنِ CD151از dbSNPو توالیِ پروتئین از UniProtاستخراج شدند. ارزیابیِ خطرِ جهش و ارتباط با بیماری از طریقِ ابزارهای PANTHER ،PolyPhen-2 ،PROVEAN ،SIFTو روشهای تجمیعی مانند Meta-SNPانجام گرفت. تأثیرِ جهشها بر پایداریِ پروتئین با I-Mutantو MUproو حفاظتشدگیِ توالی با ConSurfبررسی شد. ساختارِ ثانویه و سهبُعدیِ پروتئین با SOPMA ،NetSurfP-2.0و HOPEو میانکُنشهای پروتئینی با STRINGو GeneMANIAتحلیل شدند. نتایج: از میانِ 27پلیمورفیسم، 8جهش بهعنوانِ واریانتهای پُرخطر شناسایی شدند: ،D147N ،R87L ،A81T G227S ،R178C ، F153C ،A145Dو .G229Sپیشبینیها نشان دادند که این جهشها باعثِ کاهشِ پایداریِ پروتئین، قرارگیری در نواحیِ حفاظتشده و اختلال در مارپیچِ آلفا میشوند که ساختارِ کلیِ پروتئین را بههم میریزد. همچنین، موقعیتِ سطحی یا غیرسطحیِ آمینواسیدهای جهشیافته میتواند تعاملهای حیاتیِ پروتئینِ CD151با سایرِ مولکولها را مختل سازد. نتیجهگیری: تحلیلهای مبتنیبر محاسبهها و غربالگریهای انجامشده نشان دادند که 8جهشِ کلیدی در ژنِ CD151بهطورِ بالقوّه بر پایداری و ساختارِ پروتئینِ CD151تأثیر گذاشته و ساختارِ ثانویه و تعاملهای آن را دگرگون میسازند. این جهشها دارای ارزشِ مرجعیِ مهمی برای مطالعههای آینده هستند. شناساییِ این SNPsپُرخطر، مسیر را برای طراحیِ پنلهای غربالگریِ مولکولیِ هدفمند در بیمارانِ EBSباز مینماید و میتواند به تشخیصِ زودهنگام و دقیقتر کمک کند. تأییدِ نهایی این نتایج مستلزمِ مطالعههای بالینی و آزمایشگاهیِ بیشتر است