اثربخشی درمان شناختی رفتاری، بر اضطراب اجتماعی و کیفیت زندگی افراد مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن

چکیده مقاله

زمینه: اختلال بدریخت‌انگاری بدن ،ماهیتی مزمن، ناتوان‌کننده و با پیامدهای روان‌شناختی و اجتماعی گسترده دارد. شواهد نشان دهنده همبودی بالای این اختلال با اضطراب اجتماعی است که افت چشمگیری را در کیفیت زندگی بیماران ایجاد می‌کند. ازاین‌رو، شناسایی و به‌کارگیری مداخلات درمانی مؤثر در این زمینه از اهمیت بالینی ویژه‌ای برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی–رفتاری در بهبود کیفیت زندگی و کاهش اضطراب اجتماعی بیماران مبتلا به BDD انجام شد. روش: این پژوهش کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و پیگیری سه‌ماهه بود. بدین منظور، ۴۰ بیمار مبتلا به این اختلال بر اساس مصاحبه بالینی ساختاریافته و مقیاس ییل–براون ویژه BDD انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس ییل–براون ویژه بدریخت‌انگاری بدن، مقیاس اضطراب اجتماعی لیبوویتز و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت بود. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان شناختی–رفتاری در گروه ازمایش در مقایسه با گروه گواه در کاهش معنادار شدت علائم اختلال بدریخت انگاری بدن و اضطراب اجتماعی موثر بوده و همچنین منجر به ارتقای کیفیت زندگی در حیطه‌های جسمانی، روان‌شناختی و اجتماعی در افراد مبتلا به اختلال بدریخت انگاری شده است . (p <0/001) نتیجه گیری:. نتایج حاصل بر اثربخشی چندبعدی درمان شناختی رفتاری در مدیریت همزمان نشانه‌های بالینی، همبودی اضطراب اجتماعی و پیامدهای مرتبط با کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اختلال بدریخت‌انگاری بدن دلالت دارد و نتایج یافته ها، ضرورت توجه به درمان شناختی رفتاری به‌عنوان مداخله خط اول برای درمان اختلال بدریخت انگاری بدن را برجسته می‌سازد.