تحلیل روش کارکردی و تجویزی در طراحی و تعیین میزان عایقکاری حرارتی اجزای پوسته ساختمان

Abstract

عایق حرارتی یکی از مهم ترین اجزای پوسته ساختمان و سیستم های حرارتی است که با افزایش مقاومت در برابر انتقال حرارت، نقش مهمی در برابر اتالفانرژی و بهبود شرایط آسایش حرارتی ایفا می کند. انتقال حرارت در ساختمان عمدتا از طریق هدایت(رسانش)، جا به جایی(همرفت)و تابش انجام می شود و استفاده صحیح از مواد عایق می تواند نرخ این انتقال را کاهش دهد.هدف این پژوهش ارزیابی و تحلیل دو روشکارکردیو تجویزیدر طراحیو تعیین میزانعایق کاری حرارتی پوسته ساختمان است. بنابرایندر این پژوهش ابتدابه معرفی اجمالی عایق های ساختمانی پرداخته شده و در ادامه مفهوم عایق حرارتی، سازوکار عملکرد و مهم ترین پارامترهای موثردر آن بررسی شده ودو رویکرد اصلی در محاسبه مقاومت حرارتی، میزان عایق کاریو طراحی پوسته خارجی ساختمان، یعنی روش تجویزی و روش کارکردی، مورد تحلیل و مقایسه قرارگرفته است.نتایجحاصل از اینپژوهش نشان میدهدکهدر روش تجویزی، حداقل مقادیر مقاومت حرارتی یا حداکثر مقادیر مجاز انتقال حرارت برای اجزای ساختمان از قبل توسط مقررات و استانداردها تعیین می شوند؛ در حالی که روشکارکردی، عملکرد کلی سیستم یا ساختمان را براساس شاخص هایی مانندانتقال حرارت و مصرف انرژی ارزیابی می کند. روش تجویزی از نظر اجرا و کنترل انطباق ساده تر است؛ در حالی که روش کارکردی انعطاف پذیری بیشتری برای طراحی و بهینه سازی سیستم ساختمان فراهم می کند. بنابراین، انتخاب روش مناسب باید با توجه به نوع ساختمان، شرایط اقلیمی، الزامات مقرراتی و اهداف انرژی انجام شود.