بهینه‌سازی مصرف انرژی در ساختمان‌های مسکونی اصفهان با تأکید بر مصالح ساختمانی

چکیده مقاله

مدیریت و کاهش مصرف انرژی در ساختمان‌های مسکونی، به‌ویژه در اقلیم‌های گرم و خشک، از الزامات اساسی دستیابی به توسعه پایدار و ارتقای بهره‌وری انرژی به شمار می‌رود. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی نقش انتخاب مصالح ساختمانی و راهبردهای طراحی پوسته در بهینه‌سازی مصرف انرژی، یک ساختمان مسکونی تیپ به‌عنوان نمونه‌ای نماینده از الگوی رایج ساخت‌وساز در منطقه ۴ شهر اصفهان را مورد بررسی قرار می‌دهد. این نمونه بر اساس رویه‌های متداول طراحی، ابعاد متعارف قطعه، و ضوابط رایج شهری و ساختمانی انتخاب شده است تا مبنایی قابل اتکا برای تحلیل و مقایسه سناریوهای بهینه‌سازی فراهم شود. ساختمان مورد مطالعه بر روی زمینی به ابعاد ۱۰×۲۰ متر و با سطح اشغال ۶۰ درصد تعریف شد و سپس مدل آن در محیط شبیه‌سازی انرژی بازتولید گردید تا عملکرد حرارتی و میزان مصرف سالانه انرژی آن ارزیابی شود. نتایج شبیه‌سازی در مقایسه بین مدل پایه و مدل بهینه‌شده نشان داد که مصرف انرژی سالانه از 45/137 کیلووات‌ساعت بر مترمربع در مدل پایه به 21/96 کیلووات‌ساعت بر مترمربع در مدل طرح کاهش یافته است که بیانگر کاهش تقریبی ۳۰ درصدی مصرف انرژی است. همچنین بر اساس معیارهای مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان، مقدار نهایی مصرف انرژی، ساختمان را در رده ب قرار می‌دهد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که انتخاب هدفمند مصالح و بهینه‌سازی پوسته ساختمان می‌تواند نقش مؤثری در کاهش اتلاف حرارتی و بهبود عملکرد انرژی ساختمان‌های مسکونی در اقلیم گرم و خشک داشته باشد و نتایج این تحقیق می‌تواند به‌عنوان مبنایی برای طراحی‌های اقلیمی و تصمیم‌گیری در پروژه‌های مشابه مورد استفاده قرار گیرد.