آیرونی در شعر پسامدرن گفتگویی

چکیده مقاله

مقالۀ حاضر به بررسی آیرونی در شعر پسامدرن گفتگویی می¬پردازد. آیرونی، شیوه¬ای بلاغی و یک سبک گفتگوست که نوع خاصی از بیان متناقض و گاه طنزآمیز در آن دیده می¬شود. گفتگو به شیوه¬های مختلف؛ ازقبیل دوگویی، چندگویی، خوداندیشی و بیان آزادانۀ اندیشه از ویژگی¬های شعر پسامدرن است؛ ازاین¬رو آیرونی هم به عنوان یک سبک گفتگو در شعر پسامدرن قابل بررسی است؛ بنابراین نگارندگان با روش توصیفی- تحلیلی مبتنی بر متن اشعار پسامدرن می¬کوشند با پاسخ به این پرسش که شگرد آیرونی در شعرپسامدرن برای تبیین چه مضامینی به کاررفته و کدام شیوه¬های آیرونی در این اشعار کاربرد دارد و بسامد بیشتری دارد؟، تبیین کنند آیرونی در شعر پسامدرن برای بیان مضامین سیاسی، اجتماعی، اخلاقی، دینی، عاشقانه و بیان احساسات فردی به کارگرفته شده و شاعران پسامدرن از گونه¬های آیرونی¬های کلامی، موقعیت، نمایشی و سقراطی استفاده¬کرده¬اند که از این میان شگرد آیرونی موقعیت که با بیانی غیرمنتظره و اغلب غافل¬گیرکننده، فضایی آیرونیایی را در شعرگفتگویی معاصر آفریده است، بیشترین بسامد را دارد.