بررسی رابطه بین هوش معنوی و رضایت از زندگی در والدین دارای فرزندان با نیازهای ویژه شهر بابل عراق

Abstract

زمینه و هدف: براساس پژوهش‌های مختلف، هوش معنوی ارتباط نزدیکی با رضایت از زندگی دارد. رضایت از زندگی معیاری از رفاه ذهنی است که احساسات و نگرش‌های فرد را به زندگی در بازه زمانی مشخصی ارزیابی می‌کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین هوش معنوی و رضایت از زندگی در والدین دارای فرزندان با نیازهای ویژه در شهر بابل عراق انجام شد. مواد و روش‌‌ها: نوع پژوهش توصیفی ـ هم‌بستگی و جامعه ‌آماری شامل 340 خانوار از والدین دارای کودک با نیازهای ویژه در شهر بابل بود و نمونه‌ای متشکل از 62 زن و 38 مرد و جمعاً 100 نفر (اعم از مادران و پدران) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسش‌نامه هوش معنوی و پرسش‌نامه رضایت از زندگی بود. تحلیل آماری داده‌ها در دو سطح توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (رگرسیون خطی) انجام گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد میانگین متغیر هوش معنوی برابر (25/60=M) و میانگین متغیر رضایت از زندگی برابر (81/18=M) بود. نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد که بین ابعاد هوش معنوی و رضایت از زندگی در والدین دارای فرزندان با نیازهای ویژه (33/0=B) رابطه مثبت و معنادار وجود دارد و تقریباً (11/0=R2) تغییرات مشاهده‌شده در رضایت از زندگی توسط متغیر هوش معنوی توجیه می‌شود. همچنین، همه ابعاد هوش معنوی قابلیت پیش‌بینی رضایت از زندگی در والدین دارای فرزند با نیازهای ویژه را دارند. بیشترین وزن مربوط به مؤلفه تفکر انتقادی وجودی به میزان 257/0=B بود. نتیجه‌گیری: برطبق نتایج، با افزایش هوش معنوی، میزان رضایت از زندگی افزایش می‌یابد. لذا، پیشنهاد می‌شود سازمان حمایت از کودکان با نیازهای ویژه در شهر بابل، کارگاه‌های آموزشی برای افزایش رضایت از زندگی و هوش معنوی برای والدین دارای کودکان با نیازهای ویژه برگزار کند.