اثر یک دوره تمرین مقاومتی و هوازی بر سطوح سرمی پروتئین آمیلوئید A، IL-10 و گلوکز ناشتا در مردان مبتلا به چاقی شکمی

چکیده مقاله

آمیلوئید A و IL-10 در تعدیل التهاب سیستمیک و موضعی و جلوگیری از تشدید پاسخهای پیش‌التهابی نقش مهمی دارند. هدف از تحقیق حاضر مطالعه اثر یک دوره تمرین مقاومتی و هوازی بر سطوح سرمی پروتئین آمیلوئید A، IL-10 و گلوکز ناشتا در مردان مبتلا به چاقی شکمی بود. در یک مطالعه نیمه‌تجربی، 24 نفر از مردان میانسال دارای چاقی شکمی شرکت داشتند که به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل (12 نفر)، تقسیم شدند. برنامه تمرین مقاومتی و هوازی به مدت 12 هفته و سه روز در هفته به ترتیب با شدت 55 درصد یک تکرار بیشینه و 50 درصد حداکثر ضربان قلب شروع و هر دوهفته، 5 درصد افزایش داشت. قبل و بعد از تمرین متغیرهای تحقیق اندازه‌گیری شد. از آزمون تحلیل کوواریانس و t زوجی در سطح معنی‌داری 05/0>P استفاده شد. نتایج بین‌گروهی تحلیل کوواریانس نشان داد مقادیر آمیلوئید A (001/0=P، 14/488=F)، گلوکز (001/0=P، 65/0=F)، انسولین (001/0=P، 215=F) و مقاومت به انسولین (001/0=P، 28/153=F)، در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل کاهش معنی‌دار و سطوح IL-10 افرایش معنی‌داری (001/0=P، 42/36=F)، داشت. نتایج t زوجی نیز افزایش معنی‌دار IL-10 (002/0=P، 87/14 درصد)، و کاهش معنی‌دار آمیلوئید A (001/0=P، 44/8-درصد)، گلوکز (001/0=P، 7/16- درصد)، انسولین (001/0=P، 4/18- درصد) و مقاومت به انسولین (001/0=P، 01/31- درصد) در پاسخ به تمرین را نشان داد. احتمالاً تمرینات ترکیبی با بهبود حساسیت به انسولین و عوامل ترکیب بدنی بر سطوح سرمی آمیلوئید A و IL-10 در افراد مبتلا به چاقی شکمی تاثیر می‌گذارد.